Sinds jouw fietsongeval, nu bijna vijftien jaar geleden, heb je al heel wat ziekenhuizen en revalidatiecentra van binnenuit gezien. Wat is jouw visie op medische innovatie in België?

“Toen ik voor de eerste keer bijkwam na mijn ongeluk, zei ik meteen: ‘Ik wil weer kunnen stappen. I want to walk again.’ Daarop zijn de fundamenten van de To Walk Again Foundation gebouwd. Nog maar een paar jaar geleden stond ik daar alleen in. Ik werd door veel mensen en dokters afgeschreven als een fantast: ze vonden dat ik mijn lotgenoten geen valse hoop mocht geven. Maar vandaag zijn er meer en meer mensen die daar samen met mij in geloven. Het is onwaarschijnlijk welke medische vooruitgang er op vijftien jaar tijd is geboekt, zowel in België als daarbuiten. De medische wereld gaat hier niet met stappen, maar met sprongen vooruit.”

Wat heb jij dan concreet zien veranderen sinds 28 januari 2002, de dag van jouw ongeval?

“Ik moest destijds nog revalideren tussen twee barretjes. Rond mijn benen brachten ze een soort brace aan met windels errond, zodat mijn benen gestrekt bleven. Een paar jaar later kreeg ik een stapapparaat, en vandaag werken we al met een robot die de stapbeweging volledig nabootst. Van een brace naar een robot: geef toe, dat is een enorme vooruitgang.”

Vijftien jaar in medisch onderzoek, staat dat gelijk aan lichtjaren?

“Dat is wel echt zo, ja. Dat heb ik met mijn eigen ogen gezien. Ik kan natuurlijk niet spreken voor patiënten met kanker of gehoorproblemen. Maar als ik kijk naar mijn eigen domein van dwarslaesie en ruggenmergletsels, dan ben ik heel erg onder de indruk van de technologische ontwikkeling. Technologie is een godsgeschenk.”

Welk steentje dragen jullie bij met de To Walk Again Foundation?

“In het begin focusten wij ons op het medisch onderzoek naar ruggenmergletsels, maar er bestonden al veel grote organisaties die zich met dat soort onderzoek bezighielden, zoals de Christopher Reeve Foundation. We waren slechts een druppel op een hete plaat. Daarom zijn we teruggekeerd naar de basis. To Walk Again wil alle mensen met een beperking motiveren om te sporten en te revalideren. We organiseren sportkampen, aangepaste fitness, enz. Stel dat er ooit een technologische oplossing komt om weer te lopen, dan moeten de mensen daar klaar voor zijn. In 2017 openen we ons eerste postrevalidatiecentrum in het AZ Herentals. Daar kan een staprobot verlamde mensen weer laten stappen.”

Vanaf dag één sprak je de wilskracht uit om ooit zelfstandig te kunnen stappen. Geloof je daar nog altijd in?

“Eigenlijk is die droom nu al uitgekomen, als ik mijn twee dochtertjes zie lopen. Het is mijn bloed dat door hun aderen stroomt, ik loop dus via mijn kinderen. Maar om op je vraag te antwoorden: ja, ik geloof er nog altijd in. Misschien komt het voor mij persoonlijk te laat, maar ik kan mijn visie en motivatie wel doorgeven aan jonge kinderen. Als zij ooit opnieuw kunnen stappen, is dat voor mij evenveel waard als wanneer ik dat zelf zou kunnen.”

Mensen die jou vroeger als een fantast afdeden, beginnen er nu zelf in te geloven. Dat moet zoet smaken.

“Het geeft veel voldoening. Niet omdat ik de waarheid per se aan mijn kant wil, wel omdat mijn overtuiging mensen echt kan helpen. Met de staprobotten in ons revalidatiecentrum benaderen we nu al de echte stapbeweging. Dankzij de steun van de robot kan een verlamde persoon zijn knieën buigen, dus hij stapt eigenlijk zoals iedereen. De lijst aan voordelen is eindeloos: een betere doorbloeding, minder spierverkortingen, een mentale boost, enz. Ook ziekenhuizen delen nu mijn mening dat opnieuw leren stappen in postrevalidatie alleen maar voordelen heeft. Geloven in ‘to walk again’ is altijd een win-win, omdat je vecht voor de toekomst.”

Wat staat er nog allemaal te gebeuren in het nieuwe postrevalidatiecentrum?

“Naast de staprobots gaan we ook werken met robotarmen en speciale handschoenen, zodat verlamde mensen hun handen weer kunnen gebruiken. Daarnaast volgen we de wereldwijde technologische evoluties van zeer nabij op. Binnen To Walk Again is er een team dat zich daar specifiek mee bezighoudt, zodat we kort op de bal kunnen spelen.”

Hoe zie jij de medische innovatie evolueren in de nabije toekomst?

“De volgende stap is dat je stappatroon gestuurd wordt vanuit je eigen hersenen, dus niet meer vanuit een robot. Bij mensen zoals ik reiken de signalen van de hersenen maar tot aan de dwarslaesie, vervolgens is er een onderbreking. Onderzoekers zijn nu bezig met het inplanten van elektrostimulatie, zodat de signalen van de hersenen toch dwars door het letsel gaan, naar de zenuwbanen eronder. Dat is een aartsmoeilijke opgave, maar je weet nooit tot wat het kan leiden. Ik geloof heel erg in elektrostimulatie, terwijl hier vijftien jaar geleden nog niet eens sprake van was. Niets in het leven is zeker en je weet nooit wat morgen brengt. Maar ik ben een believer, en dat heeft ervoor gezorgd dat ik sta waar ik nu sta.”