Toch liep ze onlangs helemaal zelf een rondje op de Gentse atletiekpiste, onder luide aanmoedigingen van 2.000 kinderen en hun ouders. Een verslag van die bijzondere 400 meter: “Na de eindmeet liep ik nog de hele dag op wolkjes.”

Krista Bracke: “Ik heb in 2014 een boek geschreven, 'Mijn leven op stelten’, over mijn ziekte en de lange revalidatie. Het boek eindigde met een droom: samen met mijn twee zoontjes Ilian (10) en Jaron (8) een rondje lopen op de piste. Ik ben toen benaderd door een aantal mensen die me zeiden: we gaan die droom van jou waarmaken. Maar dat was niet zo evident. Ik heb letterlijk stap voor stap moeten leren lopen met blades – een soort stelten met veren erin. De kinesist van het revalidatiecentrum van het UZ Gent liet me in het begin één stap met de blades zetten, vervolgens twee en zo evolueerde het verder. Zeker de eerste maanden heb ik afgezien: ik kreeg wondjes, één keer zelfs met een bacteriële infectie, en moest bijgevolg terug een tijdje in de rolstoel doorbrengen."

Hoe voelde het om de eerste keer op blades te staan?

“Heel bizar! Je kan het totaal niet vergelijken met gewone protheses. Blades hebben geen hielen, het lijkt wel alsof je op de tippen van je voeten balanceert. De eerste keer stond ik misschien vijf minuutjes op die blades, maar nog de hele dag had ik het gevoel alsof ik op het topje van een duikplank stond. Een vreemde gewaarwording.”

Mijn prestatie heeft me veel kracht gegeven om verder te doen. Dankzij mijn betere conditie is mijn dagelijkse functioneren erop vooruitgegaan.

Hoe lang heb je getraind voor deze prestatie?

“Negen maanden zijn we bezig geweest om mij 400 meter te laten lopen. Dat lijkt onwaarschijnlijk lang, maar voor mij stonden die 400 meter gelijk aan een marathon. Conditioneel was het enorm zwaar, want ik moest lopen met spieren die ik eigenlijk niet meer heb. Je moet echt kracht zetten op die blades, ze werken niet met elektrische aandrijving (lacht). En je ervaart een enorme druk als je met blades loopt. Elke pas die je zet, komt neer met een kracht die drie keer groter is dan je lichaamsgewicht. Met andere woorden: al het gewicht kwam op mijn stompen terecht.”

Hoe verliep de 400 meter zelf?

“Ik ben nogal snel vertrokken. Na 300 meter kreeg ik het heel moeilijk en wist ik niet of ik het zou halen. De laatste 100 meter heb ik me er echt doorgesleurd, ik dacht dat ze de piste hadden verlengd (lacht). Maar ik wilde niet opgeven en hoorde al die kinderen juichen. Toen ik over de eindmeet kwam, gingen er honderden ballonnen de lucht in.”

We zijn nu een paar weken na je krachtinspanning. Hoe voel je je nu?

“Na de eindmeet heb ik de hele dag op wolkjes gelopen! Mijn prestatie heeft me veel kracht gegeven om verder te doen. Dankzij mijn betere conditie is mijn dagelijkse functioneren erop vooruitgegaan. Nog voor dat rondje heb ik dus beslist dat ik zou blijven lopen. Ik heb de smaak te pakken: op zondag liep ik 400 meter, op maandagochtend was ik weer in het revalidatiecentrum om te trainen.”